Uncategorized

मधु बोहोरा खै किन छोरीले नै पीडा भोग्नु पर्ने, खुशी प्राप्त गर्नका लागि भगवान्‌लाई ढोग्न पर्ने। काटेपछि रगत शुद्ध हुन्छ […]

बिनिशा चेपाङ म घरकी एक्ली छोरीसायद यही कारणले होला छुट्टै जिम्मेवारीको भारीले मेरो काँधलाई उठ्नै नसक्ने गरि थिचिएको छ ।हरेक

उज्यालो र ममतामय परिवेशमा मेरो बाल्यकाल बित्यो—जहाँ प्रेम, सुरक्षा र उत्साहले भरिपूर्ण वातावरणले मलाई बलियो र साहसी बनायो। म लमजुङको

–सोनु देवे्रहातमा बाँधिएको पिलपिले घडीको अलाराम हरेक बिहानजस्तै आज पनि बजिरहेछ । शनिबार भएकाले स्कुल बिदा थियो, त्यसैले अलाराम धेरै

सुमिना तामाङ (परिवर्तित नाम) बाहिर हेर्दा सुर्यले अस्ताउन लागेको, साँझको बेला सिरसिर हावा चलिरहेको थियो । म भने एउटा हातमा

सिता राई (परिवर्तित नाम) दैलेखको पहाडी गाउँमा जन्मिएकी सिता राईको जीवन कहिल्यै साधारण थिएन। उनी एक गरिब परिवारमा हुर्किएकी थिइन्,

बिनिशा चेपाङ इतिहास रचना त सबैलाई मन पर्छ, र न–रचेको इतिहास पनि त कोही नकोहीले बोक्छ। यो काम त शक्तिमा

मनिसा खत्री दिनहुँ बिहान ५ बजे खुल्ने मेरा आँखाहरू आज ४ बजेकै समयमा जागे। रातभरको थकाइ, गाई–वस्तुको कुडो, कुखुरालाई दाना,

३१ असोज २०८२ अन्तर्राष्ट्रिय बालिका दिवस ११ अक्टोबर २०२५ को अवसरमा छोरी संस्थाले काठमाण्डौंमा “मेरो जीवनको सपना” र रौतहटमा “मेरो

-अनुष्का लामा जंगलको छेउमै एउटा सानो घर थियो, जहाँ ११ वर्षीया सुमना आफ्ना आमाबुबासँग बस्थिन्। उनको घर सुनसान ठाउँमा थियो—कच्ची