बुझेर बाँचेको जीवन: विभेद विरुद्धको आवाज
मनिसा खत्री दिनहुँ बिहान ५ बजे खुल्ने मेरा आँखाहरू आज ४ बजेकै समयमा जागे। रातभरको थकाइ, गाई–वस्तुको कुडो, कुखुरालाई दाना, […]
मनिसा खत्री दिनहुँ बिहान ५ बजे खुल्ने मेरा आँखाहरू आज ४ बजेकै समयमा जागे। रातभरको थकाइ, गाई–वस्तुको कुडो, कुखुरालाई दाना, […]
साबी खड्का धादिङको पहाडको फेदीमा एउटा सानो गाउँ छ—बरुवा। बिहान–बेलुका बाक्लो हुस्सु लागिरहने, शान्त र स्वस्थ वातावरण भएको ठाउँ। यही
बिहानको असिन्ने हावा, कुखुराको बास र धुलाम्य ढुङ्गे आँगन—यही ठाउँमा म मीठो निद्रामा डुब्दै थिएँ। तर साथीहरूले दाउरा लिन जंगल
अनु विश्वकर्मा (नाम परिवर्तन) म ११ वर्षकी मात्र सानी केटी थिएँ, जब एउटा छिमेकी अण्टीसँग काठमाडौं आउने निर्णय भयो। मेरो
मेरो सपना हरूको लडाई – बिनिशा चेपाङ मानव र मानवी मेरा दुई छोरा र छोरी विद्यालय गएका छन् । ओहो
Prajina Puri They told me to smile and to lower my head To dress like a lady, to walk soft
३१ असोज २०८२ अन्तर्राष्ट्रिय बालिका दिवस ११ अक्टोबर २०२५ को अवसरमा छोरी संस्थाले काठमाण्डौंमा “मेरो जीवनको सपना” र रौतहटमा “मेरो
३१ असोज २०८२ छोरी संस्थाले अक्टोबर १० २०२५ विश्व मानसिक स्वास्थ्य दिवस पारेर लाइभ टक शो कार्यक्रम आयोजना गरिएको थियो
सविना पराजुली (नाम परिवर्तन) आज १२ कक्षाको फाइनल जाँचको अन्तिम दिन थियो । सजिलो विषयसंगसंगै फेरी जाँचको अन्तिम दिन भएर
-अनुष्का लामा जंगलको छेउमै एउटा सानो घर थियो, जहाँ ११ वर्षीया सुमना आफ्ना आमाबुबासँग बस्थिन्। उनको घर सुनसान ठाउँमा थियो—कच्ची